Ochrona środowiska a "odpowiedzialność karna" osób prawnych
Wśród przedsiębiorców zaobserwować można coraz pełniejszą świadomość wagi i zakresu obowiązywania przepisów związanych z ochroną środowiska. Często jednak świadomość ta ogranicza się do przepisów ustawy
Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz przepisów kilku innych aktów prawnych, podczas gdy niektóre inne przepisy z tej dziedziny wciąż pozostają szerzej nieznane. Przykładem takiej regulacji jest ustawa z dnia 28 października 2002 roku \"o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary\" (Dz.U. 197 z 2002 roku, poz. 1661 z późniejszymi zmianami, dalej \"Ustawa\"), zwana niekiedy potocznie ustawą \"o odpowiedzialności karnej osób prawnych\".
Celem Ustawy jest umożliwienie wyciągania konsekwencji prawnych wobec spółek i innych osób prawnych w sytuacji, gdy uzyskały one określoną korzyść wskutek przestępstw popełnionych przez osoby działające w ich imieniu lub interesie. Dotyczy to między innymi korzyści z przestępstw przeciwko środowisku.
Za działania jakich osób odpowiada spółka?
Spółka odpowiada za działania i zaniechania :
- osoby działającej w jej imieniu lub w jej interesie w ramach uprawnienia lub obowiązku do jej reprezentowania, podejmowania w jej imieniu decyzji lub wykonywania kontroli wewnętrznej albo przy przekroczeniu tego uprawnienia lub niedopełnieniu tego obowiązku,
- osoby dopuszczonej do działania w wyniku przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, o których mowa wyżej,
- osoby działającej w imieniu lub w interesie spółki, za zgodą lub wiedzą osób, o których mowa wyżej.
Innymi słowy, odpowiedzialność na podstawie Ustawy wynikać może zarówno z działań osób pełniących funkcje w organach spółki (działających zarówno w zakresie przyznanych im kompetencji, jak również w razie ich przekroczenia), jak i za działania jej pełnomocników, podwykonawców itd.
Za jakie czyny spółka odpowiada?
Spółka odpowiada na podstawie Ustawy za czyny wskazanych wyżej osób, jeżeli :
- stanowią one przestępstwo wymienione w Ustawie (chodzi między innymi o przestępstwa przeciwko środowisku określone w Kodeksie karnym, przepisach o substancjach i preparatach niebezpiecznych oraz o międzynarodowym obrocie odpadami),
- zostały one stwierdzone prawomocnym skazującym wyrokiem karnym, wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne lub orzeczeniem zezwalającym na dobrowolne poddanie się karze przez osobę winną popełnienia przestępstwa.
Jako przykłady przestępstw przeciwko środowisku określonych w Kodeksie karnym powołać można :
- znaczne zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym,
- niszczenie lub uszkadzanie rolin i zwierząt pozostających pod ochroną prawną,
- znaczne zanieczyszczenia wody, ziemi lub powietrza, zagrażające ludziom, roślinom lub zwierzętom.
Należy podkreślić, iż poza zakresem działania ustawy pozostają wykroczenia wymienione w ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie o odpadach i innych ustawach (nie stanowią one bowiem przestępstw w rozumieniu prawa karnego).
Czy są sytuacje, kiedy odpowiedzialność spółki jest wyłączona?
Tak. Odpowiedzialność spółki z tytułu Ustawy jest wyłączona, jeżeli osoby, za które odpowiada, wybrane zostały przy zachowaniu należytej staranności oraz sprawowany był nad nimi należyty nadzór. Innymi słowy, spółka uwolni się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże np. :
- istnienie procedur zapewniających weryfikację osób, który powierzane jest pełnienie funkcji w jej organach, lub którym powierza wykonywanie określonych czynności,
- istnienie procedur zapewniających należyty nadzór nad tymi osobami.
Jakie sankcje mogą być zastosowane zgodnie z Ustawą?
Podstawową sankcją, która jest nakładana na spółkę w razie zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę jej odpowiedzialności na podstawie Ustawy, jest kara pieniężna w wysokości do 20 milionów złotych (nie więcej jednak niż 10% rocznych przychodów).
Dodatkowo, wobec spółki zastosować można dodatkowe sankcje w postaci :
- zakazu promocji i reklamy,
- zakazu korzystania z pomocy publicznej, dotacji i subwencji,
- zakazu ubiegania się o zamówienia publiczne,
- podania wyroku do publicznej wiadomości.
W sytuacjach skrajnych można również orzec zakaz prowadzenia określonej działalności przez Spółkę.
Orzekając o odpowiedzialności z tytułu Ustawy, sąd orzeka równocześnie o przepadku korzyści uzyskanej (chociażby pośrednio) przez Spółkę wskutek popełnienia przestępstwa przez osobę fizyczną.
Sankcje nakładane na podstawie Ustawy nie wyłączają możliwości dochodzenia od spółki naprawienia wyrządzonej w środowisku szkody, na zasadach ogólnych.
Jakie są praktyczne konsekwencje zastosowania Ustawy?
Choć Ustawa obowiązuje już od 2003 roku, jej praktyczne zastosowanie było dotychczas niezauważalne. Może się to obecnie zmienić ze względu na wejście w życie w dniu 30 kwietnia 2007 roku ustawy o zapobieganiu i naprawie szkód w środowisku. Przepisy tej ostatniej ustawy bardzo ułatwią możliwość dochodzenia odpowiedzialności z tytułu wyrządzenia szkód w środowisku, a tam samym dochodzenie odpowiedzialności karnej osób fizycznych, których działanie lub zaniechanie doprowadziło do szkody w środowisku. W konsekwencji, otwarta będzie również droga do dochodzenia odpowiedzialności osób prawnych zgodnie z Ustawą.
Należy wreszcie pamiętać, iż ryzyko odpowiedzialności z tytułu Ustawy, nawet jeśli nie zapadł żaden wyrok ją orzekający, może mieć doniosłe skutki ekonomiczne dla poszczególnych przedsiębiorstw. Sam fakt toczącego się postępowania karnego np. przeciwko członkom organów spółki lub jej pełnomocnikom w związku z wyrządzeniem szkody w środowisku, może bowiem skutkować koniecznością stworzenia odpowiednich rezerw na pokrycie potencjalnej kary pieniężnej zgodnie z Ustawą. To zaś automatycznie skutkuje pogorszeniem wyniku finansowego danego podmiotu.
OPUBLIKOWANE AKTY PRAWNE:
Nowelizacja ustawy Prawo ochrony środowiska
_____________________
W Dzienniku Ustaw nr 88 z 2007 roku pod pozycją 587 opublikowano nowelizację ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U.2006 Nr 129, poz. 902, ze zm.). Szczególną uwagę należy zwrócić na kwestie związane ze zmianą przepisów dotyczących postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dalej: „OOŚ”).
Zmiany w postępowaniu OOŚ
Do najważniejszych nowości dotyczących procedury OOŚ trzeba zaliczyć:
- przedłużenie okresu ważności decyzji \"o środowiskowych uwarunkowaniach\" do 4 lat (dotychczas decyzja była ważna przez 2 lata),
- wyznaczenie terminów na przeprowadzenie poszczególnych etapów postępowania OOŚ, by w rezultacie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była wydawana w ciągu 100 dni (terminy te mają jednak charakter instrukcyjny i mogą być przedłużane),
- rozszerzenie listy decyzji, które powinny być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. o decyzje dotyczące ustalenia warunków rekultywacji w ramach realizacji przedsięwzięcia oddziałującego na obszary Natura 2000,
- zobowiązanie inwestora składającego wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do przedłożenia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic inwestycji oraz działek sąsiednich (jak dotąd inwestor określał granice przewidywane oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia),
- ograniczenie obowiązku analizy oddziaływania danej inwestycji na zabytki jedynie do przedsięwzięć grupy I (dla których raport oddziaływania na środowisko jest obowiązkowy) polegających na budowie dróg.
Nowy rejestr
W związku z organizowaniem wspólnotowego systemu gromadzenia informacji na temat uwalniania zanieczyszczeń, nowelizacja wprowadza dodatkowo nowy rejestr – Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (dalej: „Krajowy Rejestr”), stanowiący część wspólnotowego rejestru utworzonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 roku w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń (Dz.Urz.UE L 33 z dnia 4 lutego 2006 roku, dalej: „rozporządzenie 166/2006”).
Krajowy Rejestr będzie obejmował podmioty prowadzące największe instalacje, przede wszystkim wymagające pozwolenia zintegrowanego (typy instalacji są określone w załączniku I do rozporządzenia 166/2006). Powyższe podmioty będą zobowiązane corocznie do dnia 31 marca do przekazywania do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska informacji dotyczących uwolnienia określonej substancji do powietrza przekraczającego progi wyznaczone w załączniku II do rozporządzenia 166/2006.
W razie niewypełnienia powyższego obowiązku przedłożenia informacji wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska będzie uprawniony do nałożenia na dany podmiot w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 tys. złotych. Pierwszy termin składania powyższego raportu przypada już na dzień 31 marca 2008 roku.
Ustawa o odpowiedzialności za szkody wyrządzone w środowisku
_____________________
Przypominamy, że w dniu 30 kwietnia 2007 roku weszła w życie ustawa o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. 75 z 2007 roku, pozycja 493). Informacja na temat kształtu nowej regulacji zawarta została w poprzednim numerze naszego Biuletynu. Ostateczny kształt ustawy odbiega nieco od propozycji zawartych w omawianym projekcie. Szczególnie istotna jest zmiana, zgodnie z którą do wszelkich szkód w środowisku wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 roku, oraz szkód wynikających z działalności, która została zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 roku, stosuje się przepisy dotychczasowe (projekt stanowił pierwotnie, że dotychczasowe przepisy stosowałyby się jedynie do szkód dotyczących powierzchni ziemi, mających miejsce przed dniem 30 kwietnia 2007 roku). Pomoc publiczna w zakresie ochrony środowiska
_____________________
1 maja 2007 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie programu pomocowego w zakresie regionalnej pomocy publicznej na niektóre inwestycje w ochronie środowiska (Dz.U. 76 z 2007 roku, pozycja 503). Zmiana rozporządzenia skutkuje rozszerzeniem listy przedsięwzięć dotyczących ochrony środowiska, które mogą być objęte pomocą publiczną. Wśród nowych inwestycji wymienionych w rozporządzeniu znalazły się między innymi :
- inwestycje dotyczące biopaliw i biomasy,
- budowa elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury energetycznej związanej z przyłączeniem elektrowni wiatrowych do sieci energetycznej,
- odgazowanie składowiska odpadów oraz budowa instalacji do odzysku energii odpadowej,
- inwestycje zmierzające do ograniczenia ilości odpadów biodegradowalnych poddawanych składowaniu na składowiskach,
- inwestycje w zakresie składowisk odpadów niebezpiecznych,
- inwestycje w zakresie zagospodarowania odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji,
- inwestycje służące oszczędności energii,
- inwestycje w zakresie sieci wodociągowych,
- inwestycje w aparaturę pomiarową dotyczącą ochrony środowiska,
- inwestycje redukujące emisje LZO (Lotne Związki Organiczne),
- niektóre inwestycje związane z sektorem dystrybucji i magazynowania paliw.
Zakazane substancje niebezpieczne w sprzęcie elektryczny i elektronicznym
_____________________
W dniu 3 maja 2007 roku weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 marca 2007 roku określające szczegółowe wymagania dotyczące ograniczenia wykorzystania w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym niektórych substancji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (Dz.U 69 z 2007 roku, pozycja 457).
Zgodnie z powołanym rozporządzeniem zakazane jest wykorzystywanie w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym substancji takich jak ołów, rtęć, kadm, sześciowartościowy brom, polibromowane bifenyle oraz polibromowane etery difenylowe. Rozporządzenie stanowi, że ograniczenia nie dotyczą części zamiennych do sprzętu elektrycznego i elektronicznego wprowadzonego do obrotu przed dniem 1 lipca 2006 roku oraz określa dopuszczalne za zasadzie wyjątku zastosowania wymienionych wyżej substancji.
| Woda przeznaczona do spożycia – nowe wymagania
_____________________
W dniu 6 kwietnia 2007 roku weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. 61 z 2007 roku, pozycja 417).
Nowe wzory raportów
_____________________
W dniu 29 marca 2007 roku weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 marca 2007 roku określające wzór raportu wojewódzkiego zawierającego informacje o zakresie korzystania ze środowiska oraz sposób jego przedstawiania (Dz.U. 45, pozycja 294). PRZEGLĄD PROJEKTÓW LEGISLACYJNYCH:
Projekt ustawy o Państwowej Agencji Ochrony Środowiska
_____________________
W dniu 29 marca 2007 roku Minister Środowiska opublikował projekt ustawy o Państwowej Agencji Ochrony Środowiska. Nowa regulacja wprowadzi istotne zmiany instytucjonalne w zakresie ochrony środowiska. Wedle uzasadnienia projektu ich celem jest m.in. usprawnienie wykonywania zadań kontrolnych i informacyjnych, a także optymalizacja kosztów funkcjonowania całego systemu finansowania (poprzez rozszerzenie dopuszczalnych źródeł funduszy poza środkami budżetu państwa).
Nowa Agencja
Podstawą projektu jest utworzenie nowej jednostki zwanej Państwową Agencją Ochrony Środowiska (dalej: „Agencja”), mającej być państwową osobą prawną funkcjonującą na bazie dotychczasowych kadr i majątku działających obecnie służb ochrony środowiska :
- Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska,
- urzędu Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych,
- biura Krajowego Administratora Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji,
- Centrum Informacji o Środowisku.
Z dniem wejścia w życie nowej ustawy (zgodnie z propozycją: 1 stycznia 2008 roku) Agencja przejmie wszystkie zadania, dokumentację, a także pracowników wymienionych wyżej jednostek.
Agencja będzie kierowana przez Prezesa, powoływanego przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska. Kadencja Prezesa ma trwać 5 lat.
Struktura terenowa Agencji będzie odbiegała od dotychczasowego modelu podziału terytorialnego organów administracji według województw. Otóż Agencja ma działać opierając się na siedmiu regionach środowiskowo-przemysłowych, prowadzonych przez odpowiednie Regionalne Biura.
Główne zadania Agencji
Agencja przejmie przede wszystkim zadania po likwidowanych jednostkach. W efekcie do kompetencji Agencji będzie należał obszerny katalog czynności o charakterze inspekcyjno-kontrolnym, zapobiegawczym, z zakresu monitoringu środowiska, analitycznym i prognostycznym. Ponadto projekt zakłada przejęcie przez Agencję od Ministerstwa Środowiska szeregu zadań w zakresie gromadzenia i przetwarzania danych w szczególności dla potrzeb spełniania wymogów prawa wspólnotowego. Docelowo Agencja ma być upoważniona do przygotowywania raportów dotyczących kwestii środowiskowych dla Komisji Europejskiej i organizacji międzynarodowych.
Krajowe Repozytorium
Jedną z nowości wprowadzonych w przedstawianym projekcie jest utworzenie Krajowego Repozytorium Danych o Stanie i Ochronie Środowiska, będącym systemem informatycznym, w którym mają być gromadzone m.in. informacje dotyczące stanu i korzystania ze środowiska oraz wyniki kontroli jednostek korzystających ze środowiska. W świetle projektu ustawy, dane zawarte w prowadzonym przez Agencję Krajowym Repozytorium będą jedynymi oficjalnymi informacjami o ochronie środowiska, co ma przyczynić się do ujednolicenia i uporządkowania powyższych informacji.
Kategorie użytkowników środowiska
Projekt przewiduje wzmocnienie funkcji kontrolnej w stosunku do najbardziej uciążliwych użytkowników środowiska, czego wyrazem ma być wprowadzenie do treści ustawy Prawo ochrony środowiska specjalnej klasyfikacji:
- użytkownicy środowiska kategorii A, do których zaliczają się podmioty prowadzące instalacje znacząco oddziaływujące na środowisko (w tym instalacje wymagające uzyskania pozwolenia zintegrowanego),
- użytkownicy środowiska kategorii B - kategoria obejmująca swoim zakresem podmioty prowadzące instalacje o ograniczonym wpływie na środowisko, lecz wymające uzyskania odpowiednich pozwoleń na korzystanie ze środowiska,
- użytkownicy środowiska kategorii C - kategoria gromadząca podmioty prowadzące instalacje wymagące jedynie zgłoszenia.
Powyższy podział będzie mieć swoje odzwierciedlenie w rejestrach użytkowników środowiska przygotowanych na poziomie powiatowym przez poszczególnych starostów i na szczeblu ogólnokrajowym przez omawianą Agencję. Co ważne, wspomniane wyżej czynności inspekcyjno-kontrolne wykonywana przez Agencję mają obejmować podmioty zaliczone do kategorii A oraz B.
Należy podkreślić, iż powyższy projekt ustawy jest wciąż na etapie prac w Ministerstwie Środowiska, zatem w tej chwili trudno przewidzieć ostateczny kształt regulacji, jak również termin jej uchwalenia.
Projekt nowelizacji o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
_____________________
Ministerstwo Środowiska przygotowało projekt nowelizacji ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zużytym sprzęcie elektrycznymi elektronicznym (Dz.U. 180 z 2005 roku, pozycja 1495 z późniejszymi zmianami).
Najważniejsza zmiana polega na wprowadzeniu wymaganych poziomów zbierania zużytego sprzęt pochodzącego z gospodarstwo domowych (dotychczas wymagane poziomy dotyczyły jedynie odzysku i recyklingu zużytego sprzętu). Wymagane poziomy zbierania są zróżnicowane w zależności od grup, do których sprzęt jest zaliczony. Ustawodawca zakłada, że wymagane poziomy zbierania zużytego sprzętu będą obowiązywały od dnia 1 stycznia 2008 roku, po czym ulegną podwyższeniu raz w 2010 roku i ponownie od 2014 roku.
Autorzy projektu proponują zmianę zakresu stosowania ustawy. Wynika to w szczególności ze zmiany definicji \"wprowadzającego sprzęt\" i definicji \"wprowadzeniu do obrotu\".
Projektowana nowelizacja zakłada nałożenie na przedsiębiorców dodatkowego obowiązku znakowania wprowadzanego przez nich sprzętu. Oznaczenie ma jednoznacznie identyfikować wprowadzającego sprzęt oraz termin wprowadzenia sprzętu do obrotu.
Nowelizacja zakłada również szereg istotnych zmian mających na celu uproszczenie niektórych obowiązków podmiotów objętych ustawą. Dotyczy to w szczególności ograniczenia liczby sprawozdań składanych przez przedsiębiorców (obecnie składane sprawozdania mają charakter kwartalny, w przyszłości byłyby one składane raz do roku) oraz ograniczenia liczby zaświadczeń związanych z gospodarowaniem zużytym sprzętem. Ważną dla przedsiębiorców może okazać się zmiana polegająca na wyraźnym określeniu, że podpisanie przez wprowadzającego sprzęt umowy z organizacją odzysku ma skutek w postaci przejęcia przez organizację odzysku obowiązków nałożonych ustawą na wprowadzającego sprzęt.
Celem projektu ustawy jest również doprecyzowanie niektórych przepisów budzących wątpliwość. Dotyczy to w szczególności takich kwestii jak kwalifikacja sprzętu do poszczególnych grup, wprowadzania sprzęt na potrzeby własne, daty wprowadzenia sprzętu do obrotu, ustalania masy wprowadzanego sprzętu.
Projekt nowelizacji ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
_____________________
W dniu 28 marca 2007 roku w Sejmie złożony został poselski projekt ustawy nowelizującej ustawę z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. 25 z 2005 roku, pozycja 202 z późniejszymi zmianami).
Celem projektowanej nowelizacji jest złagodzenie obecnego rygoryzmu zmienianej ustawy, zgodnie z którą podmioty wprowadzające pojazdy zobowiązane są do zorganizowania sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji, pokrywającej ściśle terytorium całego kraju. Zgodnie z istniejącym obecnie stanem prawnym, w razie niewypełnienia tego obowiązku chociażby w niewielkim zakresie, wprowadzający pojazdy zobowiązany jest do uiszczenia wysokiej opłaty, której wysokość zależna jest od liczby wprowadzonych pojazdów.
Jeżeli projektowana nowelizacja wejdzie w życie, utworzenie sieci na obszarze 95% kraju będzie uważane za równoznacznie w wykonaniem ustawowego obowiązku utworzenia sieci. Jeżeli utworzona sieć zbierania pojazdów obejmować będzie mniejszą część terytorium kraju, wówczas wysokość opłaty z tego tytułu zredukowana w zakresie, w jakim sieć faktycznie została utworzona.
Projekt odzwierciedla postulaty środowisk producentów i importerów samochodów, wedle których ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w jej obecnym brzmieniu jest faktycznie i ekonomicznie niewykonalna.
Co ważne, nowy sposób obliczania opłaty z tytułu braku sieci ma obowiązywać z mocą wsteczną, od dnia 1 stycznia 2006 roku.
Projekt ustawy o utworzeniu Państwowego Zarządu Gospodarki Wodnej
_____________________
W dniu 15 maja 2007 roku Minister Środowiska opublikował projekt ustawy o utworzeniu Państwowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Projekt ustawy zakłada utworzenie Państwowego Zarządu Gospodarki Wodnej „Wody Polskie” (dalej: „PZGW”), jako nowej państwowej osoby prawnej. PZGW zostanie zorganizowany na bazie majątku i kadr należących do dzisiejszych struktur z zakresu gospodarki wodnej:
- Zarządu Gospodarki Wodnej i Regionalnych Zarządów Gospodarki Wodnej,
- Wojewódzkich Zarządów Melioracji i Urządzeń Wodnych.
Podstawowym celem projektowanej ustawy jest zapewnienie większej efektywności organizacyjnej i finansowej w wykonywaniu zadań publicznych w zakresie gospodarki wodnej.
Projekt ustawy wraz z regulacjami dotyczącymi PZGW przewiduje szereg zmian do już obowiązujących aktów. Warto zwrócić szczególną uwagę na nową opłatę, której wprowadzenie nastąpi wraz z wejściem w życie omawianego projektu (twz. \"opłaty retencyjnej\"). Autorzy projektu zakładają obowiązek uiszczania opłaty retencyjnej przez podmioty będące właścicielami nieruchomości gruntowych o zmniejszonej naturalnej retencji lub powodujące jej zmniejszenie. Wysokość powyższej opłaty ma być proporcjonalna do współczynnika natężenia spływu wód opadowych.
Wpływy pochodzące z powyższej opłaty retencyjnej mają stanowić jedno ze źródeł przychodów PZGW.
POZOSTAŁE INFORMACJE:
Decyzja Komisji Europejskiej w sprawie Krajowego Planu Alokacji Uprawnień na lata 2008 - 2012
_____________________
W dniu 26 marca 2007 roku Komisja wydała decyzję dotyczącą polskiego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008 – 2012.
Komisja zakwestionowała zgodność zaproponowanego przez polskie władze sposobu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych z kryteriami stanowiącymi załącznik III dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie. Co jednak najważniejsze, Komisja nakazała zmniejszenie całkowitej ujętej w planie liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych o ponad 76 mln ton.
Wedle informacji przekazanej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Rzeczpospolita Polska złożyła do Sądu Pierwszej Instancji skargę na omawianą decyzję Komisji.
© Przegląd Ekologiczny przygotowany przez Departament Infrastruktury, Energii i Prawa Publicznego, warszawskie biuro Kancelarii Prawnej GLN (Gide Loyrette Nouel) |
